Metafoor

Het was weer lente. Een goed begin om wakker te worden en een nieuwe dag te beginnen. De zonnestralen van deze ochtend kwamen krachtig via een klein rond raampje binnen. De laatste tijd waren dat soort vrolijke momenten niet vaak te de gast in deze schattige boomhut. Klein, maar met alles erop en eraan gaf dat woonstekje een thuisgevoel. Een vrij uitzicht op een meer en een paar velden verderop was een winst voor de ziel.

Het was een lange koude winter geweest, met veel sneeuw en windstormen, met veel eenzame momenten, herinneringen aan vroeger en een hoofd vol gedachten en nieuwe ideeën. Ergens diep van binnen hunkerde zij weer naar warmte, zonlicht en een vrij maar nu nog bevroren gevoel om weer naar buiten te gaan, haar smalle maar lange vleugels uit te strekken en weer te gaan genieten van het leven…

Maar eerst even wakker worden. Even in de zonnestralen badderen, even dat fijn strelend gevoel oproepen wanneer haar mannetje bij haar was en haar lief had. Hij is altijd een nachtjager geweest, een grote mooie donsachtige Uil met grote naar voren gerichte ogen, een kromme harde snavel en krachtige klauwen aan zijn poten. Aan de voorrand van de vleugels droeg hij een donsachtig fransje wat zijn vlucht bijzonder geruisloos maakte. Daar was hij erg goed in. Natuurlijk was zij trots dat hij zijn kwaliteiten soms ook aan haar liet zien. Verder was hij echt het tegenovergestelde van haar, die liever de Zon dan de Maan zag.

Zij bleef liever in haar eigen dromen, in haar eigen wereldje. Zij bleef altijd op zoek naar kennis, wijsheid en de betekenis van het leven, eigenlijk ook van haar eigen leven, omdat zij altijd heeft geloofd dat iedereen een eigen missie in het leven had. Daardoor voelde zij zich vaak alleen en onbegrepen door anderen. Alleen thuis voelde zij zich veilig, niet wetend wat voor kracht zij binnen zichzelf hield. Zij durfde niet meer met haar kennis naar buiten te treden en zichzelf laten zien wat voor schatwaarde zij meedroeg.

Alleen haar mannetje wist hoe lief, mooi en bijzonder zij was. Voor hem was zij zijn enige Liefde: zijn Lief, een koosnaampje dat hij voor haar gekozen had en dat echt bij haar paste. Haar twinkelende mooie ogen straalden uit wat ze was: Liefde. Dit was ook haar echte naam die zij bij de geboorte in haar moederland van haar ouders gekregen had. Was zij toen eigenlijk zelf blij met deze naam?

Deze naam heeft haar meer last dan dienst gebracht in dat verre land waar liefde op het eerste gezicht eigenlijk niet eens bestond. Onzichtbaar voor alles en iedereen moest Lief gaan vechten met zichzelf, blijven ontkennen dat liefde leefde niet alleen buiten wat niet gezien mocht worden, maar juist binnen jezelf. Liefde zorgde meer voor angst dan voor verbinding met anderen. Het gevoel van rechtvaardigheid en oerkennis, de eigen stem te laten horen hadden op een gegeven moment geen bodem meer. Het had toen geen zin meer om tegen de menigte in te gaan.

Zo voelde zij zich steeds meer gevangen in haar eigen liefde en in haar eigen klein lijfje. Alle liefde die ze had, hield ze voor zichzelf verborgen. Het raakte haar eigen verlangen niet. Wat ze een ander gunde, ontnam ze zichzelf. Wat ze een ander aan liefde gaf, onthield ze zichzelf. Wat zij te kort kwam aan liefde, zocht ze bij een ander. Zij schreef gedichten in haar moedertaal om de gevoelens van liefde te kunnen verwoorden en zichzelf van deze gevangenschap stukje bij beetje te kunnen bevrijden. Mooie gedichten die doordrenkt waren met veel verdriet, pijn en tranen. Maar ook met verlangens, dromen, vreugde, geluk, eigen vrijheid en een hele belangrijke wens: van het leven genieten. Ieder moment heeft zijn eigen smaak, ieder eind heeft een nieuw begin.

“We gaan op reis!” zei haar tante op een zonnige ochtend. Spannend! Want toen werd haar innerlijke stem ineens wakker. Het voelde alsof een heel groot keerpunt op haar stond te wachten. Of was het Lief zelf die voor veranderingen klaar was?

“Lief, je moet alleen op reis,” zei mijn tante vastbesloten net voor het vertrek. “Ik heb zaken die dringend opgelost moeten worden. Ik kan niet met je mee.” Lief slikte een grote brok in haar keel weg. “Alleen? Kan ik dat?” Toen keek zij in de grote bruine ogen van haar tante en alles was in een keer duidelijk voor haar. Het was tijd om de veilige thuishaven te verlaten, volwassene te worden en de ogen naar de toekomst te richten.

Toen Lief terug van haar avontuurlijke en tegelijkertijd romantische reis kwam, was ze haar tante erg dankbaar. Haar liefdesgevoel diep van binnen werd weer geactiveerd, zo sterk dat de liefde haar deze keer ver weg van haar thuishaven heeft meegenomen. Zo begon haar leven een nieuwe wending te krijgen.

Op een maandag in november trouwde zij. Uit liefde werd een nieuw gezin geboren; een grote hartenwens van haar was uitgekomen. Er waren uiteindelijk twee leuke jochies ter wereld gekomen. Trots en blij werd Lief de moeder. Haar moederlijke zorgzame liefde werd gedeeld met haar jochies. De carrousel des levens bleef Lief uitdagingen en beproevingen sturen. Zij moest weer alleen met twee groeiende jochies aan haar zijde verder. Zij werd verlaten door haar man, de vader van haar zoontjes, die wel groot genoeg werd maar nog niet gegroeid was in zijn volwassenheid om de verantwoordelijkheid voor zijn gezin op zijn schouders te nemen.

Er volgden moeilijke tijden. Duidelijk dat er altijd twee kanten aanwezig waren: een duistere en een lichte. Het was een strijd maar ook een sterke ontwikkeling van spiritualiteit, die een link en verbinding tussen de onzichtbare wereld en de wereld van licht met zich meebracht. Haar pijn en verdriet loste ze op in stilte. De natuurlijke schoonheid heeft haar altijd een fijn thuisgevoel gegeven. De natuur ontroerde haar ieder keer weer. De geuren, kleuren en de stilte, waarin het hart van het bos en Lief zelf te horen was. Het leven was mooi als het zich altijd in deze schoonheid kon bevinden. De rust en vrijheid voelen. Eén zijn met de wereld om je heen. Verbonden met de liefde voor het leven. “Het heeft geen zin om teleurgesteld te blijven in mijn eigen verloren verwachtingen.”

In die tijd heeft Lief geleerd om naar haar intuïtie en innerlijke stem te luisteren en het vertrouwen te hebben dat alles uiteindelijk op zijn plek valt. Zij kreeg veel steun van eigen familie en de omgeving. Haar ervaringen hebben haar goud gebracht. Zij werd krachtiger in haar eigen wil en doen.

Alweer begon de liefde in haar binnenste te borrelen. Maar het was een nieuw onbekend gevoel dat veel sterker in haar lijf aan het kloppen was. Zij voelde zich warm worden van het groeiende vuur en tegelijkertijd ook koud van veel verdriet, dat de energiestroom in haar verstijfde, angstige lijf tegenhield. “Er is iets in mij wat mij weerhoudt om verder te gaan, om de juiste keuzes te maken en om mijn verdriet los te kunnen laten.”

Uiteindelijk gaf zij zichzelf aan het leven over. Zij voelde dat haar hart haar niet in de steek liet en weer de juiste richting in stuurde. In haar droom zag zij een nieuw thuis met een klein afstapje en veel licht. Ook de zonsondergang heeft haar helemaal betoverd. Het was haar geheim dat op den duur haar werkelijkheid was geworden. En toen kwam hij die Lief zijn steun en zijn liefde heeft aangeboden. Zij leken voor elkaar bestemd te zijn. Ze begrepen elkaar zonder woorden. Alleen een blik of een gedachte was voldoende.

“Samen kunnen wij het leven vormen en in evenwicht houden. Harmonie!”, zei hij ooit tegen zijn vrouwtje. Zij snapte, zij begreep de woorden, zij was het er absoluut mee eens, maar om het ook toe te passen in het echte leven leek haar nu moeilijk. Haar eigen proces leek nu uit balans te raken. Haar vooruitzichten om een eigen leven te vormen waren nu waag en onzichtbaar. Het deed haar pijn, ze begon zichzelf leeg en verloren te voelen. “Waar is mijn kracht gebleven? Wie ben ik? Wat kom ik doen hier op Aarde? Hoe moet ik verder?” Deze vragen bleven haar in hun greep houden. Dag en nacht. Maar ergens in haar hart wist zij dat haar energie even de juiste voeding nodig had, dat zij zich weer in haar eigen natuur verborgen hield. Deels uit angst, omdat zij anders was dan anderen en deels omdat zij wist dat zij stappen moest nemen die voor veel verandering zouden zorgen.

Niets blijft het zelfde, alles heeft een beweging nodig.

Hij heeft altijd in zijn Lief geloofd en wist dat zij een levensmissie te verwezenlijken had. Het was niet meer dan een kwestie van tijd en het vertrouwen dat alles op het juiste moment in beweging komt en laat zich ontvouwen. Nu moest hij haar even alleen laten en haar de ruimte geven.

Lief lag nog op haar zachte rug met gesloten ogen en luisterde naar de geluiden die van buitenaf kwamen. Zij had altijd al een bijzonder goed gehoor. Een lichte voorjaarswind die de geuren naar binnen haalde, gezang van de vroege vogels die al aan de nieuwe dag begonnen zijn, geritsel van de takken op de dichtbij zijnde bomen. Dit allemaal zorgde voor de opwinding die zij ineens binnen in haarzelf voelde. Zij voelde dat wat in haar leefde naar buiten wilde en naar vrijheid verlangde. Alleen wist zij nog niet hoe zij daar ruimte voor kon creëren. “Een nieuwe dag en ik ga het vandaag anders doen,” sprak zij vastbesloten.

Zij stapte haar warme zachte bedje uit en volgde haar vaste ochtendrituelen. Niet te lang deze keer, want buiten scheen de zon en riep haar om naar buiten te komen. De zon bleef licht en warmte geven zonder dat er iets terug werd gevraagd. Nog nooit was zij zich zo bewust van alles wat zij zag, van alles wat rondom deze grote eikenboom groeide en leefde. De zon gaf energie aan de bomen, planten, levende wezens. “Alles ontstaat vanuit energie,” dacht Lief en bekeek de wereld aandachtig met haar grote oranje ogen die altijd op “ver zien” ingesteld waren waardoor zij op korte afstand niet scherp genoeg kon zien.

“Geen energie, geen groei, “zei zij tegen zichzelf. Zo stond zij nog een tijdje onbeweeglijk en met een starre blik voor zich uit te kijken. Door de grote vorm en aparte kleur van haar ogen leek ‘t alsof Liefje een bril droeg. En vandaag was dit ook zo. Zij heeft besloten om vanaf vandaag de wereld om haar heen anders te gaan bekijken en te gaan beleven. Energie van de zon en van het leven te gaan voelen, weer in gesprek te gaan met het eigen hart in stilte. Dat heeft zij al meerdere keren van haar tante gehoord, een wijze Uil die altijd al werd bewonderd om haar wijsheden. Alleen toen was de tijd nog niet rijp genoeg om daar iets van te begrijpen of had zij een bevestiging nodig dat het inderdaad zo was.

“Dag, mijn lieverd! Geniet je van je uitzicht of ben je verzonken in eigen gedachten?” Ineens stond haar lieve tante over haar heen gebogen. Haar zachte wijze stem van een leraar, zoals je van een uil zou kunnen verwachten, liet haar even schrikken. Lief realiseerde zich de grenzeloze ruimte waarin zij was verzonken en voelde haar strakke lijf. “Tante!” Lief draaide haar hoofd en zag haar tante die liefdevol naar haar nichtje keek.

“Er is iets in mij wat mij zegt dat jij een gesprekje met je wijze tante nodig hebt. Heb ik gelijk?” de Uil sprak weer met een wijze stem en sloeg moederlijk een vleugel om haar heen. Lief barste in tranen uit. Haar klein lijfje werd koud en rillerig… Zo hard en zo veel had zij nog nooit gehuild. Haar mooie donzige veren werden nat en verloren hun glans. “Wat gebeurt er met me?” “Liefje, jij bent zelf een hele wijze vrouw. Jij weet ook zelf wat er met je aan de hand is. Jij bent even je overzicht kwijt en soms heb je wat ruimte nodig om nieuwe dingen te kunnen gaan zien in je leven. Daarvoor is het nodig dat je oude pijn, die in je verleden gebeurd is, gaat verwerken. Daarmee bedoel ik dat je alles wat je pijn en verdriet bezorgde, accepteert. Ik weet dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan. Ik weet wat je mee moest maken en begrijp hoe lastig de beslissingen vaak waren die jij moest nemen. Dat allemaal is jou gelukt. Kijk naar jezelf, zie en voel hoe krachtig je van binnen bent! Wees trots op jezelf!’’

Lief stopte met huilen. Haar nog vochtige mooie ogen straalden rust en overgave. Zij luisterde naar haar tante met alle aandacht. Dit was de waarheid die haar moest redden. In één beweging omarmde zij haar lievelingstante en kuste haar op de wang. “Had ik dan zo veel verdriet rondom mijn hart zitten? Heb ik dat allemaal zo lang bewaard?” Verbaasd over haar eigen ontdekkingen schudde Lief haar hoofd.
“Je hebt een sprong in je leven gemaakt. Je hing veel te lang tegen de veranderingen aan. Nu voel je je alsof je aan het nieuwe deel van je leven gaat beginnen. Belangrijk dat je in deze periode de tijd neemt om te verwerken, jezelf de ruimte gunt om je ervaringen een plekje te geven. Vergeef diegenen die je verdriet bezorgden, bedank ze voor de lessen die jij moest leren. Laat dit alles in een grote zee van liefde oplossen. Liefde is een grote kracht die deze wereld laat bewegen.“

De zon haalde er nog wat stralen bij, zodat het kamertje oogverblindend licht werd. De warmte van de zon voelde voor Lief aangenaam, net zoals de wijze woorden van de oude tante. Lief werd stil en rustig van binnen. Zij geloofde iedere woord. Ieder woord raakte haar. Althans, als zij ook in zichzelf ging geloven.
“Schep wat ruimte in jezelf door oude bagage op te ruimen,” vervolgde haar tante.” Hoe simpel kan het zijn,” liet Lief haar stemmetje horen. “Oude bagage opruimen, weggooien! Als je dat doet, dan creëer je eigenlijk ruimte voor iets nieuws.” “Precies. Dan ontstaat een ruimte voor nieuwe energie. Een slimme uil, zo ben je altijd geweest. En weet je wat, op deze manier creëer je ook nieuwe inzichten in het juiste perspectief.”
“In het juiste perspectief…”herhaalde Lief de laatste woorden. “Wat betekent dit dan, tante?” “Het is helemaal niet ingewikkeld, lieverd. Kijk. Als je hier staat en naar buiten kijkt, wat zie je dan?” “Nou, een grote eikenboom met een hele dikke stam, een nest waar een paar eksters wonen, blauwe lucht, wind die de takken laat bewegen…” “Okay. En wat gebeurt er als je een stap naar rechts doet. Wat zie je dan?”
Lief vond dit een hele rare opdracht, maar stemde toe. Zij maakte een klein stapje naar rechts en keek weer naar buiten. “Wauw! Wat een verschil! Nu zie ik de boom bijna niet meer, ik zie water in het meer. En de wind speelt zachtjes met het water. Ik zie ook een stukje van het veld verderop. Ik zie nu een wit wolkje in de lucht. En de zon die mijn ogen bijna verblindt. Wauw! Tante! Hoe wist je dat allemaal?” Lief werd ongeduldig.

“Als je lang op de wereld bent – en wij, Uilen, kunnen heel goed observeren en analyseren – en naar je hart luistert, dan kom je veel dingen te weten, hoor. Maar begrijp je nu, hoe je je perspectief kunt veranderen?”
“Nou, zo moeilijk is dat niet”. Lief keek met een glimlachje om haar heen. “Het is gewoon doen, bewust zijn wat er gaande is: in jezelf, in je hoofd, in je lijf, maar ook buiten jezelf. Het gevoel krijgen of eigenlijk terug te roepen dat je alles kunt veranderen als je het wilt natuurlijk. Alleen soms lukt het even niet, alsof het ergens vast zit en de energie niet door kan stromen. Als je me nu ook nog kon vertellen wat ik nu moet doen, lieve tante… ’, sprak ze met een toon waarin ineens onmacht te horen was.

Haar tante zuchtte, sloot voor even haar ogen. Het leek alsof zij zelf in haar eigen herinneringen terecht kwam. Het was even stil. Lief hoorde niets anders dan een zoemend geluid in haar hoofd. Het gebeurde gewoon. Op een of ander moment ontstond er een vredige rust en haar gedachten verdwenen. Door al het gezoem kwam er een zwaardere toon naar boven, waardoor het zoemende geluid naar de achtergrond verdween. De zware toon kreeg meerdere klanken en zonder dat ze zich er bewust van was, kon ze verstaan wat de tonen betekenden. Het was een stem die met haar in gesprek wilde. “Ik kan je verstaan!” zei Lief verbaasd. Even voelde ze een rilling door haar lijf gaan.

“Jij hebt mij zo veel vragen gesteld”, zei de stem die zo vertrouwd en warm voelde dat Lief ontspannen werd en verder luisterde. “Het is nu echt tijd dat wij elkaar weer leren kennen. ”Kennen wij elkaar dan?” vroeg zij verbaasd aan de stem. “Wat denk je? Of eigenlijk moet ik zeggen: “Wat voel je? Je kunt mij horen als je in je eigen gevoel bent, in je hart leeft, dicht bij je zelf bent. Als je op mij gaat afstemmen. Daar ben ik altijd te vinden. Ik ben je innerlijke stem, je wijze hand, je adviseur, je assistent, je medebewoner, hoe je mij ook wilt noemen. Wij hebben ‘t daar straks er over. Nu ben ik hier om je vragen te beantwoorden.’
“Wat klink je mooi, mijn i-stem… Zo vertrouwd, zo moederlijk. Ik geloof dat ik echt blij met je ben, mijn i-stem. Jeetje zeg… Ik moet even wennen…” sprak ze zachtjes zonder na te denken.

“Wat wil je van je leven maken, mijn liefste? Wat is je grote wens?”

“Poeh! Ja, dat weet ik niet meteen… Ik wil gelukkig zijn, liefde voor mijzelf vinden, rust ervaren, genieten, blij zijn en mijn kracht en energie voelen, een toegang tot mijn wijsheid krijgen… “ zo bleef Lief even in de toon van haar wensen.

“Heb je de ingrediënten die daar voor nodig zijn? Is de basis aanwezig?” Lief knikte van ja. “Die zijn er allemaal. Er is reden voor geluk, er is ruimte voor rust en ik heb recht om blij te zijn. In liefde geloof ik, ik hou eigenlijk zielsveel van mijzelf, dat weet ik. Maar energie en kracht, die zijn soms ver te zoeken, die voel ik niet.”

“Lieve Lief”, sprak de i-stem, “die energie ga je krijgen als je dichter bij jezelf blijft, minder in je hoofd zit en meer met je gedachten in het nu leeft. Dan geniet je van ieder moment en ervaar je de rust en de ruimte die er is. En je hoeft niet bang te zijn, hoor. Je hebt altijd je wijsheid bij je, in je hart. Je energie is zo groot, zo is ook je kracht. Ga daar in geloven, niet met je hoofd, maar met je gevoel.

Op alle vragen zijn er antwoorden. Je moet alleen maar leren vragen. Dat kun je ieder moment doen. En vertrouw op je innerlijke wijsheid, je intuïtie. Een soort pijltje dat je de juiste richting aangeeft, als je leert om er naar te luisteren. Er zijn geen goede of foute beslissingen. Je maakt je keuzes, je loopt je levensweg. Dit zijn je lessen en je hebt alles in je om die lessen te leren.”

“Ja! Ik heb het! Ik begrijp je!” Er ontstond een wakkere blik in haar ogen een grote lach op haar gezicht. “Dit moment zal je je altijd blijven herinneren. Jij gaat jezelf veranderen en de energie en de kracht in je lijf opnieuw voelen. Vanaf vandaag!’’ Dat was haar nu duidelijk. Zij voelde de verbinding. Zij was verwonderd. Dankbaar voor iets wat niet leek te bestaan, en toch… Zij hoorde echt een stem, haar eigen i-stem die haar een nieuwe wending in haar leven gaf.

Dit was een wonderbaarlijke ervaring. Lief ademde diep in en met een luidruchtig geluid ademde zij de lucht die nog binnen dwars zat er uit. Wat een opluchting, wat een gevoel. Zij hoorde weer de bosgeluiden, de warme wind die geen onrust maar kracht met zich mee bracht. Zij was weer gelukkig. Een heerlijke geur van de lentebloesem begroette haar. “Ik ben er,” fluisterde ze met een glimlach en keek in de wijze ogen van haar lieve tante die aan het ouder worden was.

Lief omhelsde haar. Met zo veel liefde, die zij nu goed kon voelen. Met zo veel dankbaarheid, die geen waarde kent. Met heel eigen lijfje dat de kracht sterk voelbaar maakt. Haar tante knipoogde, met trots kuste zij haar bijzonder lieve nichtje op de wang, sloeg moederlijk een vleugel om haar heen en zo zaten ze nog een tijdje bij elkaar, zonder een woord met elkaar te wisselen. Het gevoel sprak duidelijk en luid. Het was nu de tijd om van het leven te gaan genieten!

Ljubov 💗